Η Συναισθηματική Ματαίωση λόγω “Επιλογής Λάθος Συντρόφου”

Οι προσδοκίες και η επιλογή συντρόφου

Η αναζήτηση ενός «σωστού» συντρόφου, φαντάζει με επίτευγμα στα μάτια ενός ατόμου σήμερα. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό, έχουν τα συναισθήματα και οι προσδοκίες που έχει το άτομο στη δημιουργία, μίας νέας σχέσης. Η σχέση αυτή είναι μια αντανάκλαση, των σχέσεων της παιδικής ηλικίας και των βιωμάτων που το άτομο ασυνείδητα αναζητάει και στην ενήλικη ζωή του (Βeeney et al, 2017). Ο Bowlby (1984), αναπτύσσοντάς την θεωρία της προσκόλλησης, διαπίστωσε ότι τα άτομα που έχουν δημιουργήσει ανασφαλής προσκόλληση με τους σημαντικούς Άλλους (γονείς) στην παιδική ηλικία, αντιλαμβάνονται έντονα συναισθήματα απόρριψης και ματαίωσης που τους προκαλούν αίσθημα κενού, θυμού, απογοήτευσης και σύγχυσης, εφόσον το άτομο εκεί για πρώτη φορά νιώθει ότι οι προσδοκίες του εμποδίζονται ή εξουδετερώνονται (Γιωτάκος & Τσιλιάκου, 2008).



Έρευνες έχουν αναδείξει ότι τα συναισθήματα ματαίωσης εξαιτίας της ανασφαλούς προσκόλλησης, προβάλλονται στην ενήλικη ζωή με αποτέλεσμα το άτομο ασυνείδητα να αναζητάει σχέσεις που θυμίζουν εκείνο το παρελθοντικό περιβάλλον της παιδικής του ηλικίας (Byng‐Hall, 2002; Pervin & John, 2001; Levy & Blatt, 2008). Το άτομο αισθάνεται ότι αδυνατεί να δημιουργήσει σχέσεις ή να επιλέξει συντρόφους με τους οποίους θα νιώθει σιγουριά και ασφάλεια, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη συναισθηματική σύγχυση. Επικρατεί έντονη φοβία για κάτι απρόσμενο και αρνητικό που μπορεί να δημιουργηθεί μέσα στη σχέση του, με αποτέλεσμα να γίνεται επιθετικό ή παθητικό και να αποδέχεται καταστάσεις πολλές φορές και κακοποιητικές, νιώθοντας πλήρως εξαρτώμενο από το σύντροφο του. Η λεκτική πίεση και κακοποίηση που μπορεί να παράγεται ή να δέχεται ένα άτομο, οφείλετε συνήθως στην περιορισμένη δυνατότητα κάποιου Αντικειμένου (γονιού) να δώσει, κάποια υποφερτή μορφή στον θυμό, τον τρόμο ή την απόγνωση που μπορεί να βίωσε το άτομο στην παιδική του ηλικία, (Rapoza & Baker, 2008; Clare, 2009) λόγω της εγκατάλειψης που ένιωθε και να συσχετίζεται άμεσα στην ενήλικη ζωή με τη φαντασιωσική έλλειψη ενός συντρόφου.

Η επιθετική συμπεριφορά ατόμου

Το άτομο μπορεί να γίνει με ποικίλους τρόπους επιθετικό είτε στους άλλους είτε στον ίδιο του τον εαυτό. Για παράδειγμα μπορεί να βρίσκει έναν σύντροφο ο οποίος εξαρχής είναι απόμακρος και ματαιωτικός, αλλά παρόλα αυτά να επενδύει επάνω του, με αποτέλεσμα να νιώθει ότι κάνει συνεχώς τα ίδια λάθη και ότι φταίει εκείνο. Σε αυτό το σημείο το άτομο επιτίθεται ασυνείδητα στον εαυτό του και επιλέγει πάλι ένα σύντροφο σαν το προηγούμενο. Άλλο παράδειγμα, είναι το ίδιο το άτομο να επιτίθεται στο σύντροφο που επιλέγει, λεκτικά ή με έντονες σκηνές απομακρύνοντας το ασυνείδητα για να επιβεβαιώσει στον εαυτό του, ότι και εκείνος (ο σύντροφος) είναι σαν τους άλλους (Dutton et all, 1994). Άλλοτε η επιθετικότητα του ατόμου μπορεί να εσωτερικευθεί και να γίνει παθητική, ιδιαίτερα αν μέσα στις οικογενειακές του σχέσεις υπάρχουν τέτοια πρότυπα. Για παράδειγμα η κόρη που βλέπει την επιθετική συμπεριφορά του πατέρα προς τη μητέρα, μαθαίνει να επενδύει σε τέτοιες σχέσεις και ότι αυτό είναι μια μορφή αγάπης. Νιώθει ενοχικά και αναζητά συντρόφους σαν το πατέρα της, ενώ θεωρεί ότι αυτή ευθύνεται γι’ αυτή την επιθετική συμπεριφορά του συντρόφου, με αποτέλεσμα να αναζητά μόνο τέτοιες ματαιωτικές σχέσεις. Στη δεύτερη περίπτωση παρατηρείται χαμηλή αυτοεκτίμηση και το άτομο νιώθει ανήμπορο να μείνει μόνο του (Herman,1992; Hamphreys& Cambell, 2011). Τέλος μεγάλη σύγχυση έχει παρατηρηθεί και στα μέσα μαζικής δικτύωσης, που τα άτομα επιδιώκουν να φτιάξουν μία τέλεια εικόνα που θα παρουσιάσουν προς τα έξω με στόχο την συλλογή ιντερνετικών φίλων, LIKE και followers για να νιώσουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πιο ικανοί σε σχέση με τα συναισθήματα που έχουν για τον εαυτό τους στον πραγματικό κόσμο.

Ιδανικό άτομο και Ίντερνετ

Το άτομο που επενδύει σε ανασφαλής σχέσεις, τείνει να δημιουργεί ένα «ιδανικό» εαυτό μέσα από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, για να αισθάνεται ασφάλεια και μια «ψευδής» αυτοπεποίθηση. Αναζητάει συντρόφους μέσα από εκεί δημιουργώντας μια ασφαλή εικόνα η οποία καταστρέφεται όταν βρεθεί από κοντά και συνειδητοποιήσει ότι τίποτα δεν είναι όπως το περίμενε. Αυτή η διαδικασία του δημιουργεί μία συνεχόμενη αβεβαιότητα και χαμηλή αυτοεκτίμηση, μέχρι που σταματάει να επενδύει στην πραγματική ζωή, αλλά μόνο στη «φανταστική» για να αποφύγει την οποιαδήποτε ματαίωση που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Απομονώνοντας τον εαυτό του από εξόδους και κοντινές συναναστροφές (Maldonado et al, 2001; Bargh et al 2002; Amichai–Hamburger, 2002).

Λάθος σύντροφος ή λάθος επενδύσεις

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ίσως η επιλογή του λάθος συντρόφου είναι για να υλοποιηθούν οι μαθημένες λάθος επενδύσεις της παιδικής ηλικίας. Σημαντικό ρόλο σε αυτό, έχουν οι άμυνες που επικρατούν στο ασυνείδητο του ατόμου. Το άτομο μέσω των αμυνών που είχαν δημιουργηθεί στην βρεφική –παιδική ηλικία νιώθει ανεπαρκής και ματαιωμένο. Αισθάνεται ότι όλοι οι σύντροφοι είναι έτσι και κάθε γνωριμία με έναν καινούργιο πάντα θα καταλήγει σε αποτυχία, ενώ έχει απωθήσει τις περισσότερες παιδικές αναμνήσεις του, που σε συνάρτηση με αυτές αντιλαμβάνεται τη σχέση του σήμερα (ότι η αγάπη αυτή του αξίζει). Στόχος του θεραπευτή είναι να αναπτύξει ένα συναισθηματικό δέσιμο, που θα βοηθήσει το άτομο να αφεθεί και να αναφέρει όλα αυτά τα συμβάντα που στιγμάτισαν τη ζωή του και του προκάλεσαν ανασφάλειες και ενοχικά συναισθήματα. Το άτομο, σιγά-σιγά θα χτίσει νέους ορίζοντες με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση, λόγω της ασφαλής σχέσης που θα έχει δημιουργήσει με τον θεραπευτή του, με αποτέλεσμα να αναζητά συντρόφους που μαζί, θα ανταλλάσσουν θετικά συναισθήματα ικανοποίησης και θα νιώθει ασφαλής μαζί τους (Fonagy, 2018).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Amichai–Hamburger, Y. (2002). Internet and personality, Computers in Human Behavior, Volume 18, Issue 1, p. 1-10
Beeney, J. E., Wright, A. G. C., Stepp, S. D., Hallquist, M. N., Lazarus, S. A., Beeney, J. R. S., Scott, L. N., Pilkonis, P. A. (2017). Disorganized attachment and personality functioning in adults: A latent class analysis. Personality Disorders: Theory, Research, and Treatment, American Psychological Association, 8(3), p.206-216.
Bowlby, J. (1984). Violence in the Family as a Discover of the Attachment and Care giving Systems. American Journal of Psychoanalysis, 44, p. 9-27.
Byng‐Hall, J. (2002). Relieving Parentified Children’s Burdens in Families with Insecure Attachment Patterns, Family Process, Volume41, Issue3, p.375-388.
Clare, M. (2009). Men’s intimate Partner Abuse and Control: Reconciling Paradoxical Masculinities and Social Contradictions, article at www.eprints.qut.edu.au/31854/.
Dutton, D, G., Saunders, K., Starzomski, A & Bartholomew, K. (1994). Intimacy‐Anger and Insecure Attachment as Precursors of Abuse in Intimate Relationships1, Journal of Applied Social Psychology, Volume24, Issue15, p. 1367-1386.
Fonagy, P. (2018). Attachment Theory and Psychoanalysis. Routledge: New York.
Hamphreys, J., & Cambell, J, C. (2011). Family Violence and Nursing Practice. Springer Publishing Company: New Yeork.
Herman, J, L. (1992). Complex PTSD: A Syndrome in survivors of prolonged and Repeated Trauma. Journal of Trauma Stress, 5, p. 377-391.
Levy, K, N. & Blatt, S, G. (2008). Attachment theory and psychoanalysis: Further differentiation within insecure attachment patterns, Psychoanalytic Inquiry, Volume 23, Issue 1, p. 541-575.
Maldonado, G.J., Mora, M., Garcia, S., & Edipo, P. (2001). Personality, sex and computer communication mediated through the Internet. Anuario de Psicologia, 32, p. 51–62.
Pervin, L, A., & John, O, P. (2001). Θεωρίες προσωπικότητας, Έρευνα και εφαρμογές. Εκδόσεις Τυπωθητώ: Αθήνα.
Rapoza, K, A., & Baker, A, T. (2008). Attachment Styles, Alcohol and Childhood Experiences of Abuse; an analysis of Physical Violence in Dating Couples. Violence and Victims, 23(1), p. 52-65.
Γιωτάκος, Ο., & Τσιλιάκου, Μ. (2008). Ο Κύκλος της Κακοποίησης. Εκδόσεις Αρχιπέλαγος: Αθήνα.

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *